Reddit’te bir kullanıcının Stoacı düşünmek için hazırladığı 10 soruluk bir paylaşımı gördüm. Soruların ucu açık geldiği ve insanı düşünmeye zorladığını düşündüğüm için soruları cevaplamaya daha doğrusu bu sorular üzerinden bir keşfe çıkmaya karar verdim. Soruları doğru çevirdim mi doğru anladım mı emin değilim açıkçası ama aşağı yukarı anlatılmak isteneni kaptığımı düşünüyorum.

💭 İlk soru:İstemediğimi söylediğim koşulları nasıl yaratıyorum?

Aslında bunun açıklaması benim için oldukça kolay; eylemsizlik. Basitçe bir şey yapmıyorum. Kendimle ilgili yakındığım konulardan biri de bu; adım atmaya çekiniyorum ya da o konu hakkında fazla düşünüyorum.

Şunun olmasını istemiyorum… Bu şekilde yaşamak istemiyorum… Fakat bu konularda bir çaba gösterdiğim ne yazık ki nadir oluyor. Aslında bunun bir nedeni de genelde çaba gösterdiğimde yine karşılığında aynı koşullara düşüyor olmam, yani bir nevi öğrenilmiş çaresizlik.

Peki bu konuda ne yapmam gerekiyor? Bunun cevabının basitçe harekete geçmek olduğunu düşünmüyorum. Evet, harekete geçmek bu sorun için büyük bir adım olacaktır elbet fakat tek başına bilinçsiz bir hareketin de bu sorunu bir çözüme kavuşturacağı kesin değil. O zaman öncelikle plan yapmam gerekiyor. Kendime hedefler belirleyip bu hedeflere ulaşmanın en mantıklı yollarını düşünüp bu doğrultuda hareket etmem gerekiyor. Fakat kendi mantığıma uygun gelen şeyin pratikte de mantıklı olacağının garantisi var mı? Yani evdeki hesap çarşıya uyacak mı?

Her cevap kendi içerisinde bir şüphe taşıyor. Asıl olan sanırım bu şüphelerden kurtulmak öncelikle. Akla İmam Şamil’in sözü geliyor: “Sonunu düşünen kahraman olamaz”.

Ne yazık ki mantıklı olmak adına çok fazla düşünüyorum ve bu sırada ya harekete geçmiyorum ya da harekete geçtiğimde çok geç kalmış oluyorum.

Kendime çok fazla yüklenmiş olmak istemiyorum gerçi çünkü yeri geldiğinde istemediğim koşullardan başarılı bir şekilde kendimi kurtardığım da çok oldu. Tek sorun, bunların sayısının hiçbir şey yapmadıklarıma eşit ya da daha az olması. Esasen mantıklı bir insan olduğumu düşünüyorum ama sanırım konfor alanımdan dışarı çıkmak için kendimi zorlamam ve harekete geçmem gerekiyor. Özellikle bu pandemi dönemi ve bu dönemin getirdiklerinden dolayı kendimi daha da aşağı çekmeye başladım ama her gecenin bir sabahı vardır. Sabah olduğunda kendimde yeterli gücü bulayım yeter, gerisini bir şekilde halledeceğim artık.


Bu soruya bu kadar uzun cevap yazacağımı düşünmemiştim, hatta muhtemelen üç-beş cümle yazar silerim diye düşünmüştüm. Cevap verebildim mi ondan da emin değilim gerçi. Yine de bir şeyler üzerine düşünüp saçma da olsa yazmak garip bir şekilde sakinleşmemi sağladı.